Slecht nieuws.
het is één van de gevaarlijkste brainwashers van deze tijd.
Het vibreert op een frequentie van angst. Jouw angst.
Maar het is o zo populair want die frequentie van angst is de norm geworden. En dat wat de norm is, dat vinden we normaal en daar gaan we niet meer over nadenken of bij stil staan.
Zeer gevaarlijk.
Nog gevaarlijker zijn mensen die wél gaan nadenken en stil staan.
Want die kunnen de frequentie, en dus de brainwashing, wijzigen.
In een wereld vol angst, weten, voelen én uitdragen dat onder elke angst hoop leeft? Dat vraagt moed. Dat vraagt om zeer sterk en gegrond in je eigen kracht te staan. Dat vraagt het lef om je eigen stem te laten horen en niet te spreken, verkopen of delen vanuit angst. Maar in al je doen en zijn, te bewegen vanuit hoop.
De allergrootste mindfuck? Het creëert een nieuwe soort angst.
Waar de frequentie van slecht nieuws- angst ons is gaan doen geloven dat er verbinding zit in samen over negatieve dingen spreken, daar beland je richting de hoop-frequentie in een angst rond afwijzing als je niet mee doet met de groep.
De vraag is dus niet zo simpel dan: kies je hoop of kies je angst?
De vraag is: welke angst kies je en met welk doel ga je'm aan?
En wanneer je'm aan gaat, kan je er dan ook voorbij bewegen? Kan je leven met het feit dat na elke angst, er een nieuwe angst zal opduiken? En dat jij te blijven bewegen en groeien hebt, om het schoonste leven dat je maar kan hebben uit te bouwen?
Ik heb me jarenlang in de slecht-nieuws frequentie bewogen.
Hell: ik werd geboren in de slecht-nieuws frequentie. Het was mijn thuis. Altijd wel ergens miserie, pijn of dood. En dus altijd wel gespreksonderwerpen. Mogelijkheid om straffe verhalen te vertellen, die ontzag en medelijden en een vals gevoel van verbinding opleverden, vooral door de leugen dat "al bij al, alles wel goed ging hoor".
Sinds 2020 ben ik daar uit beginnen bewegen. En lieve God wat is dat eng geweest. Hoe veel nieuwe angsten ben ik tegengekomen. En hoe vaak heb ik gehoopt op iemand die me kon vertellen dat het normaal of oké was om me slechter te voelen naarmate het beter met me ging.
Mijn leven ging er op vooruit, maar hoe minder ik had om over te klagen of te dragen, hoe minder slecht nieuws, drama en negativiteit mijn oren binnen sijpelden, hoe doelloser ik me voelde. Als een drugverslaafde betrapte ik mezelf in de rust van mijn nieuwe leven op het snakken naar wat pijn. Want dat voelde vertrouwd: aan staan, vechten, overleven, binnen mijn eigen miserie en ongeluk kijken naar die van een ander en me eventjes beter en niet alleen voelen.
Ik was er zo ongelooflijk goed in.
Maar het maakte me niet gelukkig.
Vandaag ben ik dat wel.
Met een nieuwe angst: de angst om niet meer van betekenis te zijn zonder slecht nieuws als bindmiddel.
Maar ook met een nieuwe hoop: de hoop om anderen richting en ruimte te bieden als de persoon die vanuit eigen ervaring kan vertellen dat het normaal en oké is om je eerst slechter te voelen naarmate het beter gaat. En dat er achter die ervaring zo veel schoons ligt te wachten. Samen met nieuwe angst. Maar voor ik deel wat daar weer achter ligt, moet ik er zelf nog verder door.
Hoe dan ook: als je graag mee verder met me reist, dan heb ik deze zomer de Vakantie Vol Vragen en verwelkom ik je graag in de frequentie van hoop.
Je moet er zelf door, maar ik laat je met heel veel liefde en goesting voelen dat je niet alleen bent.
We starten op dinsdag 7 juli, wanneer de zon in ons wortelchakra in kreeft in poort 53* op mijn Midheaven** staat: de poort van New Beginnings. Zie ik je dan? Inschrijven kan nu en is aan 77% korting